Zonder een etappe te winnen na meer dan 85 uur fietsen staat Froome, als beste renner op het hoogste schavotje van de Tour van 2017. Een van de weinige renners die werd uitgejouwd door het publiek toen hij bij de laatste tijdrit zaterdag het stadion in Marseille uit- en inreed. Maar hij liet dat als water langs zijn otterhuid, afglijden.  Hij blijft beleefd en een gentleman. Een sterke persoonlijkheid. Stoïcijns; ook onder de vragen vanaf dag éen van journalisten die zijn superioriteit graag in twijfel trokken.

De beste Nederlander Bouke Mollema, staat niet eens in de toptien want hij reed immers als meesterknecht voor Contador. De Spanjaard en tweevoudig Tourwinnaar die hem, Mollema, juist weer een ‘great champion’ noemde.

Ik had mijn kaarten op Contador gezet. En misschien wel velen met mij. Hij is de man die aan blijft vallen, ook als kijkers denken ‘niet doen, het levert niks op’. Hij vliegt erin en maakt het voor het publiek spannend.  Een renner die alle drie de grote rondes gewonnen heeft en dat zelfs twee keer. Zijn laatste grote overwinning alweer tien jaar geleden. In 2004 zo zwaar gevallen dat hij een risicovolle hersenoperatie moest ondergaan. In zijn (arme) jeugd voor zijn gehandicapte broertje gezorgd. Geschorst omdat hij verboden drugs gebruikt zou hebben; wat hij tot op de dag van vandaag ontkent. Een man die prachtig op zijn fiets zit, heel gewoon is gebleven, gewoon altijd hard zijn best doet en aardig is tegen journalisten.

Dan de nummer éen. Broodmager. Hij is zeker geen woeste aanvaller. Als hij al een baas is in het peloton, dan speelt hij die rol bijna onopvallend en bescheiden. Hij zit helemaal niet mooi op zijn fiets maar hij rijdt in tijdritten wel (bijna altijd) het hardste. Naar boven op de berg op dat rare koffiemolentje. Het ziet er niet uit. Hij durft in ‘de Froomestijl’ te dalen. Zittend op zijn fietsstang bloedstollend naar beneden duiken waarvan hij zegt dat hij ervan geniet. En dan is er zijn bijzondere sterke ploeg, de techniek die perfect is, zijn hartslagmeter waar hij naar luistert, zijn ploegleider die hij blind vertrouwt en teamplan waar iedereen zich aan houdt.

Geen extra glans, maar de beste. Voor mij wel met dat extra ; lef, (goed psychologisch) inzicht en misschien een beetje geluk. Afgedwongen, zeg je dan. De hoop van de Franse natie, Barguil, deed niet wat hij had kunnen en moeten doen toen Froome een gebroken spaak had en 50 seconden verloor, namelijk wegrijden.  Hij deed ook niet wat hij in de bergen had kunnen doen namelijk bij de SKY-ploeg wegrijden omdat Barguil in de bergen de sterkste is.

Ik schreef het al eerder: Le Tour de France, is als het leven zelf. Wil je winnen dan moet je de beste zijn maar soms ook durven. Altijd moet je het beste moment kiezen, altijd moet het hele plaatje in de beste vorm zijn.  En zeker bepaalt het team de sterkte van het individu.

 

 

 

Reageer op dit artikel

Elke avond het laatste nieuws uit Rijswijk? Gratis abonneren!